Celta, 0-R.Vallecano, 0.

O Celta non puido conseguir unha vitoria que mereceu con claridade nun partido que dominou de cabo a rabo e no que amosou unha imaxe moi seria. O rival, o Rayo Vallecano, deixou en Balaídos unha imaxe tremendamente ramplona e non fixo ocasións de perigo, ao cal hai que pensar que contribuiu tamén a boa actuación dos defensas celestes.

Desta vez viuse un Celta moito máis compensado, sen os habituais despistes defensivos e sen renunciar nunca a xogar ben o balón, facéndoo con tranquilidade e buscando a mellor xogada sen abusar dos balóns en longo. Non houbo unha gran chea de oportunidades de gol pero as que se crearon deberían ter sido suficientes para derrotar ao equipo do baballán Pepe Mel e do chorón Perera, hoxe totalmente ausente. O problema é que cando non se transforman as ocasións, marchan os puntos, pero deberiamos quedarnos coa boa imaxe ofrecida, co compromiso que seguen a manter os nosos xogadores e coa constatación de que homes como Ghilas, Dinei ou Rosada van a máis e teñen que ser pezas chave na categoría.

Outro aspecto positivo foi a maior asistencia de público a Balaídos, con 8881 espectadores moito menos preocupados en buscar guerras que en partidos anteriores. O nível de animación foi bastante bo, a pesar de que por momentos certos sectores da bancada de Marcador non estaban moi volcados, e esa é a liña que temos que seguir se queremos mellorar.

Salvemos o tren

Durante os últimos anos moito se ten falado da chegada a Galiza do tren de “alta velocidade”, que ano tras ano se demora máis e máis. A pesar das ventaxas desta rede, que facilitará a conexión entre as sete cidades galegas e a comunicación cos países veciños, deixará fóra de xogo á maioría da poboación galega, xa que a meirande parte das pequenas e medianas estacións e apeadeiros quedarán sen servizo.

O discurso dos políticos, tanto desde a Xunta como desde o Ministerio, é verdadeiramente demagóxico e antisocial, xa que tratan de xustificar o feche de ducias de estacións dicindo que é a peaxe que cómpre pagar para accedermos ao progreso que supón un tren de alta velocidade. Mais isto é unha auténtica falacia, xa que debería ser posible que coexistise esta rede rápida cun servizo de cercanías que respostase ás necesidades da poboación en tanto que se trata dun servizo público. É francamente patético escoitar á ministra Magdalena Álvarez quitarlle ferro ao feche de estacións dicindo que co novo trazado haberá unha nova estación a 15 quilómetros. Que clase de bulra é esta?

O desmantelamento da rede ferroviaria galega obedece ao pouco interese que Renfe e os gobernos teñen en ofertar servizos públicos e ás lamentables preferencias que teñen en priorizar somentes o transporte de mercadorías e viaxeiros por estrada, moito menos ecolóxico e eficaz desde o punto de vista enerxético. Se se eliminan frecuencias e se fechan estacións, como vai ser posible que a poboación use o tren?

Se xa nestas décadas levamos asistido ao progresivo abandono de todas liñas do interior do país, ultimamente non se libra da desfeita nin siquera o eixo Vigo-Pontevedra-Santiago-A Coruña, onde a construción da nova liña do TAV está a supoñer que moitas estacións fiquen inoperativas. E isto implica que se está a desaproveitar unha gran oportunidade de aproveitar o vello trazado para, coas oportunas melloras, implantar un servizo de camiño de ferro de cercanías que cubrise as necesidades da poboación do rural galego.

Deberíaselle esixir aos gobernos “de esquerdas” (?) de Galiza e do Estado un compromiso real coa mellora do transporte. Se nos países máis sobranceiros se lle está a dar pulo ao transporte ferroviario de proximidade, é absurdo desmantelar as nosas redes para primar o tráfico por estrada. Galiza necesita un tren de alta velocidade para a súa comunicación con Portugal e España, é certo, pero é inadmisible que se desmantele a rede rexional e que se lle furten servizos á poboación do rural, xa de seu practicamente carente de servizos públicos.

Pantomimas e despropósitos xornalísticos

O partido do Celta no Estadi Olímpic de Montjuïc ía ser presuntamente televisado conxuntamente cos partidos do Villarreal, Barcelona e Valencia, eliminatorias todas estas en principio sentenciados. Pero todos os afeccionados celtistas que pensabamos seguir ao equipo pola televisión nos atopamos cun auténtico bodrio perpetrado por La Sexta consistente nuns comentaristas absolutamente ignorantes que confundían constantemente os nomes dos xogadores e que prefiren adicar o tempo a dicir estupideces para disimular os seus escasos coñecementos futbolísticos. Pero o pior foi que no primeiro tempo, as conexións co Villarreal-Ejido (con 5 goles de ventaxa para os almerienses) ocuparon 32 minutos contra 13 do Espanyol-Celta. E na segunda metade a situación foi aínda máis sangrante. Toda unha tomadura de pelo.

Era sabido que La Sexta e os seus comentaristas deixan moitísimo que desexar, pero como mínimo podían ter un pouco de respecto e non pensar que os afeccionados somos parvos. Para facer semellante despropósito, era mellor que non anunciasen retransmisión ningunha.

Pero nas cadeas de radio de Vigo, o panorama tampouco é moito mellor e para mostra un botón: mediado o segundo tempo lesionouse Jonathan Vila, pero os xornalistas Buceta (na Ser) e Estévez (na Cope) se empeñaron en que se trataba de Óscar Díaz. Os minutos pasaron e ninguén se decatou de que o mediocampista xa non estaba no campo e o Celta xogaba con 10 e mesmo chegaron a comentar que “Óscar Díaz, afortunadamente, volvía ao campo”. E para iso viaxan ata Barcelona? Todo un despropósito que dá idea do baixo que está o nível na profesión…

Copa: Espanyol, 3-Celta, 0.

Non houbo lugar á sorpresa e os eternos erros defensivos do Celta condeárono á eliminación da Copa. Aínda que o partido comezou cun equipo vigués ben posicionado no campo con algunhas incursións perigosas na área local, un grave erro de marcaxe de Renan custou o primeiro gol do Espanyol e, minutos despois, Noguerol rematou cara á súa propia porta o que foi o 2-0. E todo iso sen que o Espanyol fixese unha soa xogada digna de mención, pouco máis ou menos como no partido de ida.

Na segunda parte, o encontro xa non tivo ningunha historia dada a impotencia dos celestes e a apatía dos espanyolistas e só houbo tempo para que chegase un gol máis noutro erro defensivo con posible fóra de xogo. Aínda así, a mala noticia chegou coa lesión de Jonathan Vila, cuxa gravidade polo momento se descoñece. Ogallá que todo quede nun simple susto.

Así pois, lóxico adeus á Copa ante un equipo de superior categoría e agora a centrarse na competición ligueira, que é a que realmente nos debe interesar. Esperemos que se poida manter a boa racha e este fin de semana consigamos derrotar ao R.Vallecano.

Córdoba, 3-Celta, 4.

Semella que a recuperación do Celta é un feito. Logo das nefastas tres primeiras xornadas, o equipo foi colléndolle o pulso á categoría e agora fiou dúas vitorias consecutivas que deberían ser a base para iniciar a escalada na clasificación. Onte consegueu traer os tres puntos de Córdoba nun partido pragado de erros defensivos no que o máis destacable foi o poderío ofensivo que amosaron os nosos xogadores, con dous goles de Dinei, un de Ghilas e unha decisiva aportación de Trashorras. Mesmo foron quen de se sobrepór ás dúas ocasións nas que o Córdoba empatou o marcador grazas a senllos erros defensivos da zaga céltica.

Hai que destacar tamén que un grupiño de celtistas que se desprazaron ao Nuevo Arcángel para animar aos nosos (entre eles compoñentes de Esmorga Zeleste e dos Wild Rovers) tiveron que aturar o comportamento agresivo e pouco deportivo dunha parte da afección do Córdoba, moi hostil con eles aproveitando tamén a inhibición dos presuntos garantes da seguridade. Lamentable e máis cando chove sobre mollado…

Aínda que despois de rematar esta xornada os lugares de ascenso quedarán a 5 ou 6 puntos e os de descenso a só 3, a conclusión que temos que tirar é moi positiva e penso que deberiamos seguir a marcarnos obxectivos a cuerto prazo. Se o equipo segue a funcionar, xa haberá tempo de pensar en algo máis.

Esta semana haberá dobre sesión de fútbol, posto que o Celta visita o mércores o Estadi Olímpic de Montjuïc no partido de volta da eliminatoria da Copa e recibe domingo ao Raio Vallecano do choromicas Perera. Eliminar ao Espanyol vai ser unha misión moi complicada, pero ese partido debería servir para que vallan collendo minutos homes menos habituais nas últimas aliñacións como Roberto, David Rodríguez ou Renan. O partido de liga si que pode ser un bo punto de inflexión que nos enganche á loita polos postos de privilexio e gañar vai ser moi importante.

Celta, 2-Salamanca, 0.

Por fin. O Celta ratificou hoxe a súa franca melloría no xogo derrotando con total merecemento ao líder da segunda división, o Salamanca. Fundamentalmente no primeiro tempo, os vigueses superaron de cabo a rabo a un equipo salmantino que só puido dar a impresión de levar algún punto polo escaso do marcador. Nese período chegou o primeiro gol e ben puideron chegar máis, pero a pesares diso, o Celta soubo ler á perfección o partido e, apoiado nunha defensa hoxe moi seria, levou o partido ao seu terreo para decidilo definitivamente cun espléndido gol de Trashorras no desconto.

Ademáis dos tres puntos, que xa se botaban de menos dada a xeira de empates que levaba o Celta, a imaxe deixada polo noso equipo foi moi boa e debe servir para encher de optimismo tanto á afección como ao plantel. Especialmente para recuperar o crédito de xogadores moi criticados ao longo desta semana (Peña e Rubén) ou doutros aos que o celtismo puxo desde o mes de agosto como chivos expiatorios (Rosada e Jonathan Vila). Con todos eles no equipo inicial, fomos quen de derrotar a un rival a priori complicado e esperemos que a remontada non se deteña. Para ilo, ogallá sexamos quen de ratificar a melloría o vindeiro sábado en Córdoba.

Copa: Celta, 2-Espanyol, 2.

Notable partido do Celta esta noite en Balaídos, merecendo claramente a vitoria ante un Espanyol moi probe que se atopou cun empate para o que non fixo méritos.

Os celestes saíron en tromba cun xogo tremendamente incisivo e pronto colleron ventaxa no marcador logo dunha boa xogada con centro de Óscar Díaz e remate de David Rodríguez. Lonxe de se conformaren, seguiron buscando a porta do Espanyol e puideron marcar máis goles, pero en pouco tempo un erro de marcaxe de Peña e unha cagada incrible de Rubén puxeron o 1-2. Pero hoxe os nosos souberon repórse aos mazazos e tomaron toda a iniciativa, fechando aos barceloneses na área no segundo tempo e especialmente nos últimos minutos logo de que Roberto anotase o empate. O malo foi que o dominio e as ocasións non se traduciron en goles e agora a eliminatoria está complicadísima e só unha gran sorpresa nos daría vida nesta Copa.

Do partido de hoxe quédome co gran rendemento de Rosada, un home crucificado por prensa e parte da afección pero que hoxe foi un auténtico pulmón. Tamén é xusto destacar ao perigoso e hábil Óscar Díaz, ao batallador e goleador David Rodríguez e ao canteirán Roberto, que volveu á titularidade e se reivindicou a ollos do adestrador (unha gran noticia).

Como parte negativa cómpre salientar a vergonzosa actuación do árbitro Turienzo Álvarez, cuxa parcialidade a prol do equipo grande chegou a extremos nauseabundos no segundo tempo. Tamén deixou moito que desexar -unha vez máis- a actitude de parte dos asistentes ao campo; aínda que a entrada non foi nada mala (6642 espectadores), cústame moito comprender a facilidade que temos para botar pedras contra o noso tellado e buscar chivos expiatorios na propia casa.

En resumo, unha mágoa non ter acadado a vitoria hoxe pero deberiamos quedar coa boa imaxe que deixou o Celta ante un equipo de categoría superior. Con iso e o notable partido que xogaron os nosos en Albacete a pasada xornada, temos que ser optimistas e acreditar na melloría e na escalada de posicións na táboa.

Albacete, 1-Celta, 1.

Cuarto empate consecutivo do Celta, pero esta vez o punto colleitado en Albacete foi moi escaso para os méritos que fixeron os vigueses, que foron moi superiores ao rival. As ocasións de gol foron patrimonio exclusivo dos nosos xogadores, lanzando incluso dous balóns aos postes, mentres que Notario foi case un espectador máis.

Ante a baixa por sanción de Peña, Pepe Murcia apostou por unha defensa de catro homes (Edu Moya, Rubén, Noguerol e Fabiano), onde só o lateral dereito estremeño desentoou algo do bo nível xeral. Renan foi esta vez suplente, cedéndolle o seu posto ao regresado Rosada e acompañando a un Jonathan Vila cada vez máis asentado na titularidade. A partir de aí, a mobilidade dos medias puntas e do dianteiro Dinei creou moito perigo, de xeito que o Celta dominou claramente o partido e mereceu os tres puntos. Tamén hai que mencionar unha xogada na que un defensa do Albacete que formaba parte da barreira despexa coa man un lanzamento de falta de Trashorras, nunha xogada que se puido producir dentro da área, pero que en calquer caso conlevaría e expulsión do xogador local segundo o que indica o regulamento.

Nas bancadas hai que salientar a presenza dun grupiño de siareiros celtistas, entre os cales houbo unha boa representación de Esmorga Zeleste e Celtarras que puideron disfrutar dun bo partido de fútbol.

Penso que se mantemos a imaxe que ofreceu hoxe o equipo, os resultados irán chegando e o Celta irá escalando posicións. O importante é que hoxe houbo sensación de equipo e que se crearon moitas oportunidades de gol e así, as vitorias teñen que ir chegando. A próxima cita é este mércores en Balaídos en partido de Copa ante o Espanyol.

Celta, 2-Alicante, 2.

O Celta deixou escapar inexplicablemente dous puntos deixándose remontar un partido que semellaba gañado e aínda menos mal que Ghilas salvou no desconto o empate. Os celestes cometeron onte innumerables erros que botaron por terra a melloría que experimentara o equipo nas semanas anteriores, aínda que -iso é innegable- non se pode acusar de falta de entrega aos que saltaron ao campo.

Despois dun malísimo primeiro tempo, no que quedou claro que o Alicante era un rival moi feble que baseou toda a súa estratexia na destrución e no xogo duro do que foi partícipe o penoso árbitro, o arranque da segunda metade foi espranzador para o Celta, xa que colleu ventaxa no marcador grazas ao gol de Renan e puido ampliala. Cando o vento soplaba a favor e apenas había sinais de vida dos alacantinos, unha cantada de Notario custou o empate e pouco despois o colexiado sacou da manga un penalty (as mans de Fajardo foron claramente fóra da área) que afortunadamente detivo o porteiro catalán. Pero a tolemia non rematou aquí e perto do final chegou a expulsión de Peña e, acto seguido, o segundo gol visitante, que provocou que parte da afección perdese os nervos e empezase a corear as coñecidas consignas contra o presidente, xogadores e adestrador. Afortunadamente, Ghilas apareceu no desconto para salvar un punto.

Unha vez máis, non podo entender a capacidade que ten algunha xente de cambiar o discurso en función de que se encaixe un gol ou non: onte non había ningún problema con Pepe Murcia nin con Mouriño mentres se foi gañando, pero en canto o Alicante remonta (coa complicidade dun árbitro ao que -iso si- non se lle discute absolutamente nada, non vaia ser), o presidente xa debe dimitir (?) e o adestrador pasa a sumar a lista negra da cátedra celtista que en cuestión de dous anos xa ten como inquilinos a Vázquez, Stoichkov, Caro, López, Menéndez e Murcia, é dicir, absolutamente todos os adestradores que pasaron por Vigo. Curioso, non?. E en canto aos xogadores, se o ano pasado pediamos que polo menos estes tivesen profesionalidade e capacidade de loita, creo que é inxusto crucificalos cando algo do pouco que están a demostrar é entrega.

Elche, 1-Celta, 1.

O Celta volveu colleitar un empate no segundo desprazamento consecutivo, o cal non constitúe un mal balanzo para un equipo que se atopa aínda nunha situación complicada. O 1-1 custoulle o cargo ao adestrador do Elche, David Vidal, que pagou xa ben cedo o mal inicio de campaña dun equipo que cada ano ten aspiracións importantes pero que rara vez aguanta o tirón.

Unha vez máis non se puido seguir por televisión o partido, pero segundo o escoitado parece que o Celta segue a melloría e foi merecedor do empate, xa que soubo repórse a un mal comezo de partido no que os ilicitanos se puxeron por diante no marcador. Despois de desperdiciar varias ocasións de gol, houbo que esperar ao segundo tempo para que Trashorras (de penalty) conseguise equilibrar o partido e puido ter traído para Vigo os tres puntos se os nosos xogadores tivesen estado algo máis atinados de cara á porta.

En resumo, un bo punto ante un rival que acabará por escalar moitas posicións. Non perder fóra da casa sempre é importante e máis tendo en conta que o Celta aínda non está para botar foguetes, pero para que estes dous empates consecutivos teñan máis valor haberá que refrendalos cunha victoria o vindeiro sábado diante do Alicante.