Celta, 1-Xerez, 1.

Por fin rematou unha temporada para esquecer e fíxoo cunha nova demostración dos erros propios e alleos que levaron ao Celta a estar ao borde do desastre.

O visitante era o Xerez, un equipo que xa conseguira o ascenso e que só se xogaba a posibilidade de ser o campión da categoría. Os andaluces foron un rival totalmente inofensivo e só pasaron do medio do campo nunha ocasión, que rematou en gol. Mentres, o Celta, cheo de baixas, xogou con pouca intensidade pero a pesar diso tivo varias opcións claras de gol, especialmente protagonizadas por David Rodríguez, que mesmo enviou dous balóns ao longueiro. E para que nada faltase, a arbitraxe do catalán Estrada Fernández volveu ser decisiva no resultado, xa que non sinalou un claro penalty sobre David Rodríguez e concedeu o gol xerecista conseguido en fóra de xogo. Con isto rematamos a temporada cun saldo de 23 puntos roubados polos árbitros; que me digan se isto é ou non é para botar as mans á cabeza…

O partido de hoxe puido ser a despedida para un feixe de xogadores do Celta, algúns deles con contrato en vigor. Eusebio apostou polos xogadores do primeiro equipo para rematar a temporada en vez de darlle minutos aos do filial e a decisión non foi mala, xa que así polo menos os principais causantes da desfeita tiveron que dar a cara ante a afección. A resposta do celtismo foi para chorar, xa que 3027 espectadores non se poden xustificar por moito calor que fixese ou aínda que o resultado importase pouco, ou é que somos do Celta uns días si e outros non?

Sevilla B, 0-Celta, 0.

O Celta non puido derrotar ao pechacancelas da categoría, un Sevilla B que só conseguiu dúas vitorias en toda a temporada, aínda que a escasa trascendencia do partido, unha semana despois da consecución da permanencia, fai que o resultado importe máis ben pouco.

O partido tiña todos os ingredientes para se converter nun aburrimento. En primeiro lugar, o horario do partido non ten nin pes nin cabeza, posto que ao non haber en xogo postos de ascenso nin de descenso non era preciso xogar en horario unificado. E o que aconteceu foi lóxico un sábado de xuño en Sevilla ás 6 e media da tarde: máis de 40ºC. O Celta tamén acudiu á capital andaluza cos deberes feitos e con moitas baixas, o que permitiu o debut dun novo rapaz do filial, Candela. Con iso e a pouca tensión competitiva que se prevía, o resultado non estranou a ninguén.

De todos os xeitos, ambos os dous equipos tiveron bastantes ocasións para facer goles, o Celta máis nun primeiro tempo no que parece que foi superior e o Sevilla B máis conforme avanzaba o partido. Os locais mesmo dispuxeron dun penalty (os xornalistas din que máis que dubidoso) perto do final, minutos despois de que o árbitro non pitase o que din que foi un claro derrubo na área a Dinei. A temporada remata pero o que segue igual é a forma na que os árbitros están a perxudicar ao Celta, que nesta segunda volta é xa de escándalo. Nos próximos días faremos un balance dos puntos que puideron supór os erros dos colexiados, pero xa avanzo que ata a xornada 41 o Celta podía levar 21 puntos máis!!!!

Só queda unha semana para que remate este desastre de temporada. A vindeira fin de semana recibiremos ao Xerez, que onte selou o primeiro ascenso da súa historia á Primeira División e que o único que se xoga en Vigo é a posibilidade de acadar o título de campión de liga. Esperemos poder asistir a un espectáculo digno, disfrutar dun bo partido e, xa de paso, despedir a máis dun xogador como merece.

Celta, 2-Alavés, 1.

O Celta puxo fin ao sufrimento no que se instalara nas últimas semanas e asegurou a permanencia á falta de dúas xornadas para o remate da liga. Polo menos isto nos aforra máis nervos e cabreos nos quince días que restan de competición, pero non pode facer esquecer a malísima segunda volta que fixo o equipo, que pasou de estar moi perto do primeiro posto a estar loitando por non descender.

O partido de onte contra o Alavés amosou a dous equipos moi presionados e o fútbol que practicaron foi de pésima calidade. A igualdade era a tónica predominante ata que Eusebio apostou por darlle entrada a Iago Aspas, unha das poucas solucións ofensivas coas que contaba logo das baixas de Ghilas e Dinei. E abofé que a xogada saiu ben, porque o mediapunta moañés -que ata onte só xogara un partido co primeiro equipo- revolucionou o partido e provocou que empezasen a chegar un bo feixe de ocasións na portería de Bernardo. Cando restaban 10 minutos para o final, un gol seu deixaba a permanencia moi perto, pero aínda que o Celta parecía que estaba a aguantar ben a posesión do balón, o habitual regalo defensivo custou que o Alavés empatase a falta de dous minutos. E mentres algúns xa estabamos a maldicir pensando en que nos esperaba viaxar a vindeira semana a Sevilla, ao borde do minuto 94 Balaídos estourou co segundo gol de Iago, o auténtico heroe do partido.

Sen dúbida é unha gran noticia que despois dun ano tan nefasto sexa a xente da canteira a que resolva a permanencia e que os xogadores do país e os procedentes do filial teñan cada vez máis protagonismo no Celta, o que debería ser a única vía de futuro para que a afección se volvese identificar coas súas córes nunha situación moi difícil a nível económico como a que está a sufrir a entidade.

En Balaídos rexistrouse unha moi boa entrada, con máis de 24000 espectadores que quixeron esquecer o padecido nos últimos tempos para darlle un penúltimo empurrón ao equipo. Aínda así, é moi triste ver que quedasen libres 8000 asentos cando as entradas levaban 24 horas esgotadas. Que foi o que fallou?

Por último quero enviarlle moitos ánimos aos compañeiros afeccionados do Deportivo Alavés, que con esta derrota queda ao borde do descenso á Segunda División B. Se non se produce un milagre e, como parece, teñen que abandoar a categoría, esperemos que o seu paso polas categorías inferiores sexa só dun ano e que nos volvamos atopar canto antes en Balaídos e Mendizorrotza. As boas relacións entre afeccións que hai en todas as nosas viaxes a Gasteiz e nas visitas dos alavesistas a Vigo non merecen isto. Avante Alavés!!

Hércules, 2-Celta, 2.

Por moito que o intente o colectivo arbitral, lacaios ao servizo do mafioso Sánchez Arminio, o Celta vai conseguir a permanencia na Segunda División. Hoxe non puido con nós nin o millonario Hércules nin o vello coñecido Hernández Hernández, un chulo incompetente que inventou dous penaltys para empurrarnos un pouco máis cara abaixo. Cando menos se esperaba, o Celta respondeu cun partido notable nun campo moi difícil e a sobresaínte actitude amosada polos xogadores fai que se perdoen algúns erros defensivos. O que xa non ten nome e é absolutamente intolerable é a persecución á que nos están a someter os árbitros en toda a segunda volta. Hoxe foron dous penaltys e unha expulsión, que vai ser a próxima semana?

Xa só faltan tres xornadas para rematar a competición, levámoslle tres puntos ao Alavés e as contas son simples: se derrotamos o vindeiro sábado aos gasteiztarras, o Celta estará salvado. Balaídos ten que ser un clamor para levar aos nosos cara aos tres puntos. Queiran ou non desde as altas esferas da corrputa Federación Española, conseguiremos a permanencia! Sempre Celta!!!

Celta, 2-Murcia, 2.

Por unhas razóns ou por outras, semella que os celtistas estamos condeados a non levar máis que paus. Unha semana máis o equipo non soubo aguantar un 2-0 a favor e deixou marchar dous puntos no desconto. A pesar de dominar a meirande parte do partido e de crear moitas máis ocasións que o Murcia, un córner inexistente no último minuto do excesivo desconto que concedeu o árbitro (que cruz temos con esta xente!) permitiu que os visitantes nos deixasen cun palmo de narices por enésima vez.

As boas noticias da tarde chegaron coa gran entrada que se rexistrou en Balaídos, con perto de 18000 espectadores. A metade dos asistentes é de supór que serán celtistas de ocasión e que se cadra non volverán pisar o campo, pero aínda así onte se notou ben o apoio do público. Tamén hai que destacar a clara melloría de xogo que rexistrou o Celta e a boa actitude de entrega dos seus xogadores, pero onte a vitoria escapou só por falta de aptitude dun equipo que se desmoroa ante o primeiro contratempo ademáis de pola sorte que teñen case sempre os nosos rivais.

Non hai escusas: todos a Balaídos!!!

A marxe de manobra esgótase. Os postos de descenso á segunda división B están só a 4 puntos cando faltan 5 xornadas para o remate da liga. A pesar de que o celtismo lle deu as costas hai tempo ao equipo (que tampouco deu case nada a cambio), a situación actual ben merece un esforzo por parte de todos.

O Consello de Administración do Celta decidiu que as entradas para o Celta-Murcia deste sábado ás 18:30 horas teñan un prezo único de 3 euros e que cada abonado poida retirar 3 entradas de balde para a súa mesma bancada. Con estes prezos calquer escusa para non ir a Balaídos apoiar ao noso equipo carece de sentido. A prensa prefire remexer na merda en vez de promover a resposta da afección, pero nós temos a palabra. Se é que realmente nos importa o noso futuro, todos os celtistas deberiamos botar o resto neste partido e nos dous máis que restan na casa non vaia ser que o lamentemos despois. Por nós que non quede. Sempre Celta!!

Zaragoza, 3-Celta, 0.

Visto o visto en Zaragoza, o problema deste Celta é de actitude e de aptitude. Actualmente o equipo aragonés é moi superior ao noso, iso é indubidable, pero é pouco comprensible que os xogadores baixen os brazos e amosen o pasotismo que amosaron no segundo tempo cando un só gol os podería meter de novo no partido. Antes diso, ao Zaragoza abondáronlle dous achegamentos á nosa área para marcar dous goles, aproveitando erros defensivos impropios de xente que se adica profesionalmente ao fútbol. E, como non, ao igual que en case todos os partidos a arbitraxe tampouco axudou, xa que no minuto 8 e co 0-0 no marcador, Lizondo Cortés -permisivo coa dureza dos locais- non sinalou un penalty de Ayala a Ghilas que ademáis suporía o segundo cartón do central arxentino. Aínda así, a nosa derrota foi clara, xusta e incontestable.

E agora que só faltan 5 xornadas para rematar a liga, todo o mundo comeza a verlle as orellas ao lobo. O Alavés está xa a 4 puntos e agora veñen as presas, os reproches aos futbolistas e agardemos que non teñamos que laiarnos dos puntos que nos roubaron os árbitros. Seremos quen de dar o do de peito tanto afección como equipo este sábado ante o Murcia?

Celta, 0-Las Palmas, 1.

A historia é ben coñecida. Partido infumable, dominio estéril, poucas ocasións, rival antideportivo e ultradefensivo, penalty de saldo, expulsión e derrota. Con diversas variantes é o conto de toda a temporada e hoxe repetiuse. Deu a impresión de que á maior parte dos xogadores non lles importa un carallo a sorte que poida correr o Celta e nalgún caso como o de Trashorras ata puidemos desconfiar de se tiña claro con cal dos dous equipos xogaba…

É certo que o Celta tivo tres ou catro opcións de gol, a diferencia dun Las Palmas fechado na súa área que non tirou entre os tres paus. O partido semellaba abocado ao 0-0 pero aí tivo que aparecer a sinistra sombra do árbitro para sinalar un estrano penalty que conlevou a expulsión de Peña. Por enésima xornada as actuacións dos corruptos vasalos de Sánchez Arminio serviron para decidir un resultado e o fedor xa é case insoportable. O rendemento do Celta no 2009 deixa moito que desexar, pero é tremendamente sospeitoso ver como nos están a perseguir os árbitros. Ou é que se tivésemos aínda que fose 8 puntos máis alguén ía estar a pensar no descenso? E aínda por riba hai quen desde o clube colma de atencións e palmadiñas no lombo a estes ladróns, que, por se fose pouco, incluso mandan retirar das bancadas faixas alusivas a eles. Nin clube nin afección nin prensa se queixan; que nos queda? baixar a segunda B? É iso do que se trata?

A única boa nova da tarde foi o debú co primeiro equipo do dianteiro Joselu, que en poucos meses pasou dos xuvenís á segunda división e do que se din moi boas cousas. Esperemos que o rapaz sexa unha das pezas do Celta do futuro.

R.Sociedad, 2-Celta, 2.

Ás veces a un quítanselle as gañas de seguir a deixar os cartos, a saúde e os ánimos en asistir aos partidos de fútbol porque todo semella ser unha farsa perfectamente manipulada desde as altas esferas. O Real Sociedad-Celta de onte foi unha nova demostración de como o impresentable e corrupto colectivo arbitral decide ao seu antollo os resultados e se cadra sería mellor que antes de comezar cada xornada xa publicasen cales van ser os marcadores finais para aforrarnos disgustos e cabreos.

O Celta sorprendeu a case todos e non notou as importantes baixas coas que acodía a Anoeta. No primeiro tempo foron tremendamente superiores á Real Sociedad e o 0-2 do descanso era un fiel reflexo do que estaba a ser o partido. Mesmo nos últimos minutos puido haber un penalty sobre Dani Abalo que o árbitro non se atreveu a pitar.

Pero aínda que o arranque da segunda metade levaba a mesma tendencia, tivo que aparecer a escura man dun tal Ceballos Silva para darlle un xiro ao partido. Nunha xogada na que o linier lle sinalou fóra de xogo, el preferiu ignorar a indicación do seu asistente (que invalidaría todo o acontecido a continuación) e, ante a sorpresa xeral, pitou penalty por mans de Peña!!! O boliviano tiña os brazos recollidos cara atrás e pegados ao corpo, o que constitúe o segundo erro arbitral, pero a cousa non só quedou aí, senón que o ladrón extremeño expulsou ao central boliviano!!! Independentemente de que houbese fóra de xogo e de que non fose penalty, que o árbitro saque por esa xogada cartón vermello directo deixa ben claro que non se tratou dun erro de apreciación, senón que sabía ben o que facía e que -de paso- non ten nin puta idea do regulamento.

Minutos despois o do pito expulsou tamén a Dani Abalo a petición popular nunha xogada na que el estaba de costas e ao Celta só lle quedou apretar os dentes e tentar o milagre para non perder puntos. E iso estivo a piques de acontecer, pero perto do final veu o gol do empate e con el todas as nosas espranzas de traer a vitoria para Vigo. Polo menos quedou a boa imaxe ofrecida polo equipo, que ten que servir para acreditarmos en non pasar demasiados apuros.

Despois disto eu plantéxome varias interrogantes:

• Que máis ten que pasar para que alguén desde o clube levante a voz contra os atropelos arbitrais?

• Cantos puntos máis nos teñen que roubar (desde o nadal xa levamos perdido sobre 15 puntos) para que afección e prensa denunciemos sen cortapisas nin evasivas esta vergoña?

• Nunha competición como a estatal na que se teñen demostrado publicamente amaños como o do Athletic-Levante que propiciou o noso último descenso ou o do Málaga-Tenerife que impediu que a Real Sociedad estea en primeira, cando pagará alguén por todas estas manipulacións? Ou é que escándalos de apostas e corrupción como os de Alemaña e Italia aquí non acontecen?

Como parte positiva da fin de semana quedamos cunha nova viaxe a Euskal Herria na que non faltou Esmorga Zeleste. A pesares do importante da cita, en Donostia só estivemos en torno a un cento de celtistas grazas ás viaxes organizadas por algunhas das peñas máis comprometidas e viaxeiras (Celtarras, Peña Alvarito) aos que se lles engadiron afeccionados que foron a Anoeta pola súa conta. A troula foi excelente, como sempre en Euskadi. Como o ascenso da Real semella imposible, esperemos ter oportunidade de voltar a próxima temporada, xa que iso suporía que o Celta acadou a permanencia.

Celta, 2-Levante, 2.

Enésimo suicidio o que perpetrou o Celta onte á tarde. Non serviu de nada ter un 2-0 de ventaxa porque o Levante, sen facer apenas nada, aproveitou dous desaxustes defensivos para arrincar un punto de Balaídos e achegarnos un pouco máis aos postos de descenso, que agora quedan a só 5 puntos.

Sen facer un gran partido, a sensación na primeira hora de partido era de dominio do Celta alicerzado nunha defensa ben posicionada. Fóronse creando ocasións, marcáronse dous goles e a superioridade era clara, pero o Levante marcou o seu primeiro gol logo dunha indecisión de Falcón (que non saiu) que permitiu que un xogador libre de marcaxe lanzase a porta. A partir de aí chegou o medo, pero mesmo así houbo unha clarísima oportunidade de David Rodríguez, que non deu batido a Reina logo de se plantar ante el. Pouco despois, un mal despexe de Renan deu orixe a outro gol do extremo esquerdo levantino e precipitou un desenlace de sobra coñecido.

A situación é preocupante, pero o celtismo debería abandoar o derrotismo que tanto lle gusta e volcarse co equipo. O de menos é quen sexa o presidente, o adestrador ou os xogadores, esquezamos as soflamas derrotistas da prensa, centrémonos en sair desta mala xeira e fagamos entre todos forza para conseguir a permanencia, que é o realmente importante. Non debería ser tempo para desercións, críticas nin ventaxismos, se somos celtistas e nos importa o noso clube temos que por bastante máis da nosa parte visto que o nível deportivo deixa bastante que desexar.