Celta, 0-Real Unión, 1.

Despois de tres partidos seguidos gañados chegou a derrota e con ela volveu cambiar radicalmente o discurso de parte da afección. Hai tres días eramos boísimos, tiñamos un gran adestrador e o ascenso estaba feito, mentres que agora a situación é desastrosa, o descenso inminente e Eusebio é un burro. Cousas do celtismo.

O certo é que o partido fronte ao Real Unión foi decepcionante. Aínda que o dominio da posesión foi total por parte do Celta, as sensacións nunca foron demasiado boas porque o equipo rendiu moi por baixo do habitual e nin siquera houbo a entrega doutras xornadas. O rival fixo aínda menos ca nós, xa que nunca creou perigo e se conformou totalmente cun empate que non lle servía gran cousa. Pero a dez minutos do remate do partido, un erro defensivo dos celestes rematou nun penalti de Hugo Mallo que selou o 0-1 definitivo.

Considero excesivo culpar a Eusebio desta derrota como fan algúns. Unha cousa é que nos gusten máis ou menos os cambios que fixo, pero vai ser agora o problema apostar por Danilo en lugar do non hai moito denostado Dani Abalo? Tampouco creo que se perda un partido fronte a un equipo da parte baixa só por substituír a Cellerino por Dani Abalo para tentar de xogar máis polas bandas ou por meter a Hugo Mallo por Vasco. O problema principal foi que o equipo careceu de ideas e que faltou parte do compromiso que si amosaron os xogadores noutros partidos. Ademáis, a peza chave neste equipo (Trashorras) estivo moi apático, os mediocampistas renderon moi por baixo do que soen, a Papadopoulos parece que lle segue a faltar remate e, como colofón, cometeuse un erro garrafal en defensa nun dos escasos ataques rivais.

O descenso queda agora a 4 puntos, pero este domingo temos unha boa oportunidade de refacérmonos do tropezo porque visitamos ao colista Castellón. Aínda coa baixa de Trashorras deberiamos gañar os tres puntos e apagar as alarmas; o problema é que estas se volverán encender ás primeiras de cambio e coa próxima derrota volverá o catastrofismo.

R.Vallecano, 1-Celta, 2.

Nunha xornada na que case todos os equipos da parte baixa gañaron, o Celta volveu de Madrid con tres puntos que permiten manter a diferenza cos postos de descenso e comprimen a zona media da clasificación, na que agora nos atopamos no posto 11.

Un gol de Cellerino no primeiro minuto e outro de Danilo faltando pouco máis dun cuarto de hora fixeron posible romper a xeira de derrotas no campo do Rayo Vallecano e solventaron un bo partido na primeira parte e con apuros na segunda. Se ata o descanso o Celta foi dominador, os locais saíron moi enchufados na reanudación, empataron aproveitando un desaxuste defensivo e puideron remontar nuns minutos nos que o Celta semellaba noqueado. Grazas a que apareceu Falcón para deter un penalty e que a partir de aí o Rayo Vallecano acusou o golpe. Entre iso e que os sorprendentes cambios introducidos por Eusebio deron o resultado apetecido, chegou o noso segundo gol cando Danilo aproveitou unha mala cesión do porteiro a un defensa e ata o final non se pasaron xa grandes apuros, colleitando tres puntos moi importantes aos que hai que engadir o golaveraxe parcial.

O Celta estivo arroupado por uns 700 afeccionados que animaron incesantemente aos nosos xogadores e que disfrutaron da terceira vitoria consecutiva. O sábado, diante do Real Unión, temos que loitar por conseguir a cuarta, xa que, de lograla, nos achegaría un pouquiño máis á permanencia. Pensar en cotas máis altas é agora mesmo unha palla mental, xa que os mesmos que barallan esa posibilidade serán os primeiros en adoptar outra vez o ton catastrofista ao que estamos tan afeitos.

Celta, 1-Cartagena, 0.

Segunda vitoria consecutiva dun Celta que en dúas semanas cambiou totalmente a cara no tocante á clasificación, na que agora leva 7 puntos de ventaxa aos equipos que ocupan os postos de descenso. O Cartagena, terceiro clasificado, dobrou o xeonllo diante do equipo de Eusebio, que se repuxo a un mal inicio do partido e rematou por superar con claridade ao seu rival.

Os primeiros minutos non parecían augurar unha boa tarde do Celta. Despois de que o árbitro anulase un gol do Cartagena por un claro fóra de xogo, os branco e negros gozaron de dúas claras oportunidades de gol: na primeira, Yoel salvou un man a man diante de Toché e na segunda Etxeita non rematou ben un saque de esquina cando estaba nunha posición franca. O curioso foi que a partir de aí os celestes se foron impoñendo pouco e pouco, dominando cada vez máis o balón e lanzando con cada vez máis perigo á porta de Rubén. Despois de dous ou tres avisos chegou o gol dun Trashorras en racha, que rematou moi ben un pase raso de Dani Abalo.

Na segunda parte o Cartagena, pese a estar por detrás no marcador, apenas inquedou a portería do debutante na liga Yoel, mentres que o Celta tivo varias ocasións para sentenciar o partido. Aquí é onde hai que sinalar un dos puntos fracos do equipo, xa que gozou dunha chea de lanzamentos de córner que non serviron para crear perigo serio. En calquer caso os vigueses souberon aguantar á perfección o partido e acadaron tres puntos moi importantes que nos dan moitos folgos e que teñen que servir para que o equipo se sacuda algo a presión e poida asegurar a permanencia o antes posible.

Dentro do bo nível xeral do equipo, só hai que lamentar un par de erros defensivos nos primeiros minutos que nos puideron custar caros. Foi moi destacable o traballo da liña de medios, cun López Garai espléndido, un Jonathan Vila que cada vez se afianza máis na titularidade e un Trashorras á altura das mellores ocasións. Yoel tamén merece un recoñecemento, xa que solventou perfectamente as poucas ocasións nas que tivo que intervir; ogallá este sexa o inicio dunha boa carreira no primeiro equipo e que lle feche a boca definitivamente aos que o criticaron duramente tras o fallo que cometeu no partido de copa ante o Tenerife.

Este sábado temos unha boa ocasión de avanzar un paso máis cara á permanencia no campo do Rayo Vallecano. Todo o que sexa puntuar debe ser considerado moi positivo, pero unha vitoria nos levaría a ver o obxectivo un pouco máis perto. Ogallá que así sexa.

Clamor contra os inimigos do galego

Como non podía ser doutro xeito, a Xunta do Partido Popular cedeu ás presións dos ultras de Galicia Bilingüe e ás esixencias da dirección de Madrid e culminou a súa agresión ao idioma galego publicando as bases do decreto que regulará a lingua no ensino. Pouco importa o rexeitamento de ducias de milleiros de galegos, de centos de colectivos, de mestres e de alunos, porque o triunvirato Feijoo-Vázquez-Lorenzo vai camiño de asestarlle á nosa lingua unha navallada que pode ser mortal só para pagar favores.

Se cada vez o uso do galego é menor entre a poboación, pero especialmente entre os rapaces, iso á Xunta non lle importa, como tampouco lles interesan as recomendacións de diversos organismos internacionais nin as leis vixentes en Galiza e no estado. Para eles non é relevante que os alunos se eduquen sen adquiriren a debida competencia na lingua minorizada (que, non esquezamos, é a propia do país) e prefiren reducila a cotas que nunca superen o 50% nin se saian das materias que a eles lles interesan.

Ante as reiteradas agresións que este goberno está a perpetrar contra os nosos sinais de identidade no ano que leva na poltrona, milleiros de persoas seguen a amosar o seu rexeitamento nas rúas. Non importou que a Xunta aproveitase un sábado para anunciar o texto do novo decreto nin que puxesen a maquinaria de intoxicación da prensa a funcionar a todo trapo, posto que a oposición cidadá é un feito como se leva demostrando nos últimos meses. Mentres os medios ao servizo do españolismo silenciaban as mobilizacións, onte á tardiña as rúas das cidades e vilas galegas acolleron concentracións para manter acesa a chama da reivindicación, que sen dúbida ha continuar nos próximos meses.

A Feijoo pouco lle importa o clamor popular e prefire vivir no seu mundo de fantasía e manipulación. Sen ir máis lonxe, esta mesma mañá, aproveitou a tribuna do Parlamento de Galiza para pisotear a memoria de Daniel Castelao, utilizando de xeito vergoñento un fragmento da “Alba de Groria” que, con total desfachatez, traduciu ao español.

Albacete, 0-Celta, 2.

O Celta conseguiu onte no Carlos Belmonte unha vitoria importantísima que lle permite deixar ao Albacete -último dos que ocupan postos de descenso- a catro puntos máis o golaveraxe. O partido non foi televisado e por tanto calquer valoración ten que ser feita en base aos comentarios dos xornalistas e dos membros de Esmorga Zeleste que se desprazaron á Mancha. Todos coinciden en que a primeira parte foi bastante aburrida, con dominio do balón visitante pero sen chegar á portería, e que a segunda tivo unha clara cór celeste. Así chegaron os dous goles do Celta en senllos contragolpes (obra de Iago Aspas e Trashorras) e puideron chegar uns cantos máis en ocasións erradas polos nosos, chegándose ao remate do partido entre a indignación da bancada local e a tranquilidade dos vigueses.

Con todo, os tres puntos acadados en Albacete non poden servir para que nos relaxemos, xa que calquer tropezo nos pode volver achegar aos postos baixos. O sábado temos unha boa oportunidade fronte aos novos ricos do Cartagena, así que todos temos que poñer da nosa parte: o equipo dalo todo no campo e os afeccionados decatarnos do moito que está en xogo e apoiar aos nosos dunha vez. Se o conseguimos, a permanencia non tardará en chegar.

Celta, 1-R.Huelva, 1.

Por repetitivo que soe, o Celta obtivo esta tarde un premio escaso para os seus méritos e viu como perto do final escapaban dous puntos que terían suposto bos folgos de cara á loita pola permanencia. O dominio do Celta foi claro e o Huelva foi unha nova mostra da vulgaridade imperante na segunda división, xa que non creou perigo durante os 90 minutos e marcou un gol moi afortunado nunha xogada na que Túñez non saíu facer o fóra de xogo.

A primeira parte foi un monólogo do Celta, con varias chegadas claras entre as que destacou un lanzamento de falta de Trashorras que se estrelou na trave. Nos primeiros minutos da reanudación, tras unha boa oportunidade de Papadopoulos, chegou o noso gol obra de Trashorras, que culminou unha bonita xogada con Cellerino e Dani Abalo. O principal problema foi que non contabamos coa aparición estelar de Hevia Obras, o mesmo ladrón que nos roubou en Cádiz hai uns poucos meses. Ata o 1-0 a súa actuación estaba a ser boa, pero aí decidiu pasar a ser o protagonista e empezou a selo expulsando a Papadopoulos por unha xogada totalmente incomprensible. Non contento, perdooulles varias amoestacións (a segunda a Bouzón e a Jesús Vázquez) e comezou a sinalar faltas a prol do Huelva nas inmediacións da área. E foi precisamente grazas a unha destas faltas moi dubidosas como chegou o gol do empate cando xa estabamos no minuto 85.

Como nota positiva da tarde temos que quedar co dominio do Celta, que superou unha vez máis a un rival pese a non obter premio abondo, pero iso de pouco serve se ao final non se plasma en goles. O negativo foi principalmente o resultado, pero tamén a enésima demostración do pouco que lle importa o clube ao celtismo. Á pobre entrada rexistrada hai que engadirlle a absoluta apatía do público que non abre a boca para protestar cando uns individuos nos están a roubar na nosa propia cara. Ante isto, co pouco que miramos polo noso, cabe plantexarse se realmente merecemos a permanencia .

Hércules, 1-Celta, 0.

O acontecido no terreo de xogo do José Rico Pérez non reflectiu a gran diferenza que existe na clasificación entre os dous equipos, xa que o Celta creou ocasións de gol suficientes como para ter voltado para Vigo con algún punto, pero unha vez máis pagou moi cara a súa mala definición e o Hércules gañou tres puntos que o levan un pouco máis perto dun ascenso polo que loitan e gastan unha auténtica millonada.

O gol local chegou mediado o segundo tempo grazas a un erro da defensa e de Falcón, que permitiron que Tote rematase desde o chan un balón solto na área pequena. Minutos antes o colexiado do encontro sinalara o habitual penalty co que cada semana o colectivo arbitral agasalla ao Hércules, pero por sorte Falcón conseguira desviar o lanzamento de Farinós. Iso si, o árbitro non tivo a mesma xenerosidade nun par de xogadas dubidosas na área local, se cadra por non alterar a orde establecida na categoría (é moi sospeitoso o trato de favor que lles dan aos alacantinos desde hai un tempo). A mágoa foi que xa no primeiro tempo o Celta rondara o gol e Joselu volveu estrelar un remate no pau, pero tamén no segundo os celestes crearon varias oportunidades moi boas na portería dun inspirado Calatayud que merecían o premio cando menos do empate.

A imaxe que deixou o equipo non foi nada mala, xa que visitabamos o campo do líder da categoría, pero de pouco serve iso se non se traduce o xogo e as ocasións en goles, algo do que levamos adoecendo durante toda a temporada. Agora xa non temos marxe de puntos cos postos de descenso, co cal se fai case imprescindible reaxir gañándolle ao Recreativo de Huelva este sábado en Balaídos. Ese encontro e o da semana seguinte en Albacete poden clarexar cal vai ser o futuro do Celta no que resta de temporada, así que os afeccionados temos que tomar conciencia dunha vez da importancia do noso apoio, pois o silenzo habitual en Balaídos é o mellor cómplice dos rivais e do árbitro.

Celta, 1-Córdoba, 0.

O Celta conseguiu a súa primeira vitoria na casa no que levamos do 2010 grazas a un gol de Joselu que reflectiu no marcador o que aconteceu no campo. Os vigueses comezaron moi fortes buscando a portería rival, pero co paso dos minutos o ritmo foi decaíndo sen que o Córdoba, iso si, inquedase en ningún momento a Falcón. Os andaluces pasaron por Balaídos con moita pena e sen ningunha gloria, xa que o seu balance ofensivo foi nulo e nunca deron sensación de perigo. A vitoria do Celta non correu perigo nunca, aínda que cun marcador tan curto nunca se pode estar convencido.

Un partido máis Eusebio tivo que deixar fóra do equipo e da convocatoria a homes ata hai pouco insustituíbles, o cal demostra que na plantilla hai unha boa competencia, útil para ter alternativas e incentivar aos xogadores. Desta vez quedou na casa xente como Bustos, Saúlo ou Toni, ocupando praza no banco Iago Aspas, Hugo Mallo ou Català. Esta vez conseguiuse gañar, sen facer un gran xogo, é certo, mais dominando e dando máis impresión de control do partido que noutras ocasións.

A boa noticia da tarde foi que se rompeu a mala xeira diante do gol tras 367 minutos de seca. Neste sentido hai que destacar a manipulación das cifras por parte da prensa, que esquece, non se entende ben por que, o gol conseguido en Huesca como se os tantos en propia porta non fosen válidos. Na tarde do debú de Cellerino, que de momento non puido aportar moito, e con Papadopoulos de titular e asentándose no equipo, o rapaz de Silleda fixo o seu cuarto gol da liga que ogallá lle serva para gañar en confianza.

A asistencia de público ao campo foi menor que en xornadas anteriores e foi de pouco máis de 8200 persoas. Neste sentido gustaríame chamar a atención de todo o celtismo, pero especialmente dos que formamos parte de peñas, xa que penso que non lle estamos dando ao equipo nin moito menos o apoio nin os ánimos que necesita e merece.

Levante, 1-Celta, 0.

O Celta decepcionou en Valencia e regresou coas mans baleiras despois dun partido no que volveu esquecer que o que conta no fútbol é marcar goles e para iso hai que chutar a portería. En 90 minutos os celestes non fixeron un só lanzamento entre os tres paus e só crearon unhas poucas ocasións de gol. Aínda que o Levante non fixo moito máis ca nós, si que soubo aproveitar unha xogada para se adiantar no marcador e manter a ventaxa mesmo cando quedou con 10 homes pola expulsión do goleador Rafa Jordà.

Despois desta derrota, que en principio podería entrar dentro do posible dado que o Levante é un equipo da parte alta da táboa e nós loitamos por non baixar, moitos celtistas volven facer soar as alarmas e pedir cabezas. E todo dúas semanas despois de pedir a renovación urxente de Eusebio logo da gran traxectoria copeira. Agora hai que centrarse no partido contra o Córdoba, moi importante porque se trata dun rival directo e porque cómpre gañarmos os 3 puntos para saír da zona baixa. O problema é que o da Copa foi un espellismo, tamén a nível afección, e as bancadas volverán a estar medio desertas e non apoiarán ao equipo como merece, pero aínda así aos nosos xogadores non lles queda outra que dalo todo para conseguir a vitoria.

En Valencia estiveron varios compoñentes de Esmorga Zeleste, mentres que outros viaxamos a Eibar, esta volta co Celta B, onde estivemos de troula como todos os anos cos compañeiros de Eskozia la Brava e mais da Peña Celtista Eibarzale. Grazas a todos pola súa gran acollida e moita sorte para o que queda de temporada.

Ata cando?

Decididamente o do Celta co estamento arbitral é digno dun estudo. Se hai uns meses publicabamos neste blog un resumo dos “erros” arbitrais na temporada 2008-2009, que só na segunda volta lle custaran ao Celta máis de 20 puntos, hoxe imos facer un breve resumo do que está a ser a liga 2009-2010 na que levamos camiño de bater todos os récords.

En primeiro lugar hai que admitir que o noso equipo está a cometer moitos erros, como a súa inocencia en ataque ou determinadas pifias que o teñen levado a perder puntos para os que fixera méritos abondo de acordo co seu xogo. Iso non o discute ninguén. O problema é que as casualidades chega un momento no que deixan de ser defendibles e xa é lícito pensar en mala fe, xa que doutra maneira non se pode concebir o seguinte balanzo en 23 xornadas ligueiras:

• Salamanca-Celta: gol mal anulado a Saúlo (pasariamos do 1-1 ao 1-2).

• Celta-Levante: penalty a Aarón non sinalado (o 1-1 sería un 2-1).

• Córdoba-Celta: o gol de Agus é unha clara falta (do 1-0 ao 0-0).

• Celta-Albacete: penalty de Notario a Aarón (do 1-1 ao 2-1).

• Cartagena-Celta: penalty inexistente de Hugo Mallo e gol anulado a Iago Aspas máis que dubidoso (do 1-1 ao 0-1 ou 0-2).

• Cádiz-Celta: penalty a Iago Aspas e gol ilegal do Cádiz (do 3-1 ao 2-2).

• Numancia-Celta: penalty a Joselu (do 0-0 ao 0-1).

• Celta-Salamanca: penalty a Roberto (do 0-0 ao 1-0).

Ademáis hai dúas xogadas que tamén se poderían meter no saco pero sobre as que hai algunhas dúbidas:

• Celta-R.Vallecano: gol anulado a Joselu.

• Betis-Celta: gol anulado a Arthuro.

E todo isto deixando á marxe xogadas como expulsións perdoadas ou outros feitos que non influíron nos resultados.

Así pois, se botamos contas vemos que o Celta tería que levar a estas alturas 14 puntos máis, co que sumariamos 40 e estariamos no 3º posto, en lugares de ascenso. Pero mesmo se rebaixamos estes puntos supoñendo que non se marcarían todos os penaltys ou que non dariamos aguantado as ventaxas: con 9 puntos máis nos situariamos no sétimo posto (ou máis arriba xa que se cadra Levante ou Numancia baixarían algún lugar) a 5 do Cartagena, que seguramente temén debería levar menos puntos dos que leva actualmente.

Repito que non quero que isto soe a escusa de quen non fai ben o seu traballo, pero considero intolerable que algúns sempre teñamos que pagar polos erros propios e mais polos alleos. Os números claman ao ceo e o pior de todo é que a prensa segue case muda, o Consello de Administración non denuncia os reiterados atropelos e nin siquera a afección protesta mentres nos rouban nos nosos mesmos fuciños. E isto o que queremos? Ata cando imos seguir tolerando estes abusos?