Huesca, 1-Celta, 1.

Despois da gran exhibición do Vicente Calderón, o Celta volveu á normalidade ligueira no campo do Huesca, onde colleitou un empate que non sabe mal ao se tratar dun rival pola permanencia pero ofrecendo unha imaxe -polo que din- moi diferente á da Copa.

En liñas xerais parece que se tratou dun partido pouco vistoso e sen moitas xogadas fiadas. Aínda así, tras un lanzamento de falta de Jordi que se estrelou no pau, o Celta adiantouse no marcador pero non puido manter a ventaxa máis que uns poucos minutos, xa que un tremendo erro de Falcón (disque estivo horrible todo o partido) ocasionou o empate dos oscenses. Ata o final aínda houbo algunhas ocasións de gol polos dous bandos, entre as que destacou un remate de Joselu que se estrelou na madeira.

En principio semella que o empate non é un mal resultado, pero para iso se precisa ir conseguindo vitorias que nos permitan afastarnos dos lugares de descenso, que agora volven estar a un só punto. A próxima xornada visitamos Soria e, aínda que o rival sexa do mellorciño da categoría, non estaría mal non voltar de baleiro. Antes aínda disfrutaremos do partido da Copa, onde ogallá se consume a sorpresa.

O ensino contra a política lingüística de Feijoo

A grande maioría do alunado e profesorado de Galiza secundou a folga xeral do ensino convocada o pasado xoves como resposta ás bases do decreto chamado do plurilingüismo que está a ultimar a Xunta do PP e que constitúe unha nova agresión á nosa lingua. Ademáis, máis de 60.000 persoas encheron as rúas de Compostela (pese a ser un día laborable) nunha manifestación que xuntou a galegos de diversas ideoloxías e non só a activistas a prol do galego.

Ante este forte movemento social Feijoo, o seu Conselleiro de Educación e o (ir)responsable de Política Lingüística do goberno galego non poden seguir empoleirados na defensa a ultranza das teses españolistas que marca o PP de Madrid, ben representado na sucursal de Santiago. Se o fan seguirán a atopar a contestación de boa parte da sociedade galega á que, malia todo, aínda lle queda máis conciencia da que eles pensan.

Copa: At.Madrid, 1-Celta, 1.

Gran exhibición a que realizou o Celta nun escenario que presume ser de Champions League pero que neste partido só coñeceu a un equipo, un modesto grupo de rapaces que loita pola permanencia na segunda división e que se non conseguiu un mellor resultado foi pola actuación do porteiro local e mais pola vergoñenta actuación arbitral.

Para ledicia dos esmorligans e demáis celtistas presentes nas bancadas (lamentable que ás viaxes organizadas pola Federación de Peñas do Celta se unan afeccionados do rival), durante todo o partido os celestes bailaron a un penoso At.Madrid. A mágoa foi que non se puidese manter durante máis tempo a ventaxa conseguida tras o tempraneiro gol de Trashorras e que non se materializasen as numerosas ocasións creadas. Aínda así, a imaxe ofrecida polos nosos foi sobresaínte e iso xa xustifica o gran papel que está a realizar o Celta nesta Copa, pase o que pase no partido de volta.

Capítulo á parte merece unha vez máis a actuación arbitral. Undiano Mallenco é un colexiado que goza dunha notable fama nos medios estatais e no Vicente Calderón demostrou que se está onde está é en boa parte polo ben que trata aos grandes. El cumpre moi ben co seu traballo a ollos de quen move os fíos, xera cartos e crea opinións. Os victimistas baratos da capital do estado poden dicir o que queiran, pero neste partido o árbitro foi o mellor xogador local non sinalando un penalty de libro sobre Michu no minuto 1, concedendo un gol nunha clarísima falta e perdoándolle a expulsión a máis dun xogador branco e vermello. Obviamente en Madrid ninguén menciona a actuación arbitral e iso é de esperar, pero o lamentable é que en Vigo fagamos o mesmo. Coidado agora coa que nos pode armar no partido de volta Pérez Lasa.

Celta, 0-Real Sociedad, 1.

A parcial actuación de Bernabé García foi un obstáculo insalvable para o Celta, que caiu derrotado ante o líder a pesar de ter sido mellor sobre o campo e de gozar con ocasións de abondo como para gañar o partido. Cando estaba a piques de rematar o primeiro tempo, no que os celestes superaran claramente á Real Sociedad e crearan claras ocasións, ao impresentable do pito antollóuselle expulsar a Iago Aspas por dúas xogadas absurdas que demostran como poden decidir estes personaxes os resultados dos partidos segundo lles pete.

A pesar de xogar cun menos e aínda que o seu xogo no segundo tempo xa non foi tan bo, o Celta tamén tivo unhas cantas oportunidades de polo menos empatar o gol que anotaran os txuri-urdinak aproveitando unha cantada de Falcón. De feito Joselu estrelou unha boa cabezada no poste e un defensa sacoulle baixo os paus un remate que xa se cantaba como gol.

A derrota non fai esquecer a melloría que está a experimentar o equipo e nesta ocasión haina que atribuir en grande medida a un novo atropelo arbitral, e xa van uns cantos mentres todos seguen a ter a boca fechada. Aínda que a Real non demostrou neste partido a calidade que o mantén no liderato da categoría, que estes puntos os axuden a acadar o anceiado ascenso. Parabéns a todos os seus afeccionados.

Copa: Villarreal, 0-Celta, 1.

O Villarreal, recente invento de novos ricos co eterno e hipócrita cartel de modesto, e todo o seu coro de lambecús recibiron onte á noite unha dura lección de humildade quedando eliminados da Copa a mans do Celta. Non importou que os amarelos apostasen decididamente por gañar o partido xogando con todos os seus titulares mentres que o Celta saía ao campo cheo de suplentes e rapaces do filial. De feito, debutaron no primeiro equipo Mateo e Oriol Riera (Víctor fixérao na ida) e ademáis xogaron dous rapaces que aínda non chegaron a estrearse na segunda división. Enfrente estaban todas as “figuras” dun equipo feito para se clasificar para a Copa de Europa, unha plantilla que presume de ser unha das mellores da primeira división.

Desde o primeiro minuto se puido ver que o Celta ía vender moi cara a súa derrota co descaro co que afrontou o partido, dominando en moitas fases aos locais. Aínda que estes tiveron unhas poucas ocasións que foron chegando grazas á calidade dos seus homes, os célticos chegaron aos últimos intres do partido coas opcións intactas, momento no que chegou o penalty que transformou Trashorras e que levou ao equipo á clasificación para os cuartos de final, quenda na que se medirá co vencedor da eliminatoria entre Huelva e At. Madrid.

No medio da alegría que supón esta pequena fazaña para un equipo tan modesto como o Celta, hai que lamentar o eterno complexo de inferioridade que parece que temos algúns, xa que hai quen fala de que pasamos grazas a un penalty inxusto. En primeiro lugar, se nos apoiamos en imaxes trucadas como as que poñen algúns medios españois, normal que dubidemos da xustiza do penalty, pero fixándonos ben nas repeticións podemos ver como cando Ángel caza a Botelho ao levantar o pe xa está dentro da área. E aínda que a falta non existise, por que non falamos do clarísimo derrubo de Diego López a Iago Aspas minutos antes que debería ter sinalado como penalty e expulsión do porteiro? Diso non interesa falar ou que?

O importante é que os rapaces do Celta seguen a progresar, que por fin semella que podemos ver o futuro inmediato con certo optimismo e que onte volvemos disfrutar dunha bonita noite de fútbol grazas á entrega de todo o equipo. Agora, pasar ou non ás semifinais case se antolla o de menos, pero o que está claro é que uns cantos botarates (De la Morena, Roig, xornalistas de GolTV, Marca, parte da afección do Villarreal, etcétera) levaron un bo disgusto cando os seus millonarios fixeron o ridículo contra un equipiño no que a meirande parte dos xogadores están a empezar nisto. Parabéns a todos!!!!

G.Tarragona, 0-Celta, 2.

Triunfo claro e incontestable o conseguido polo Celta onte en Girona, que ademáis lle serve para se distanciar en catro puntos dos postos de descenso e ocupar a decimocuarta praza na clasificación, se ben con moitos equipos moi igualados. Mesmo a diferenza do que soe ser habitual, os celestes dominaron de cabo a rabo ao Gimnàstic de Tarragona e souberon conter ben os seus escasos intentos por acurtar distancias no marcador.

Apoiado nunha liña defensiva moi sólida, cuns espléndidos Hugo Mallo e Roberto, o Celta impuxo desde moi pronto o seu dominio, superando con claridade aos locais e plasmando o dominio con dous goles de Toni e Joselu que chegaron tras senllas faltas lanzadas por un Trashorras que volveu ser o xogador que todos esperamos pero que poucas veces vemos. Como é cada vez máis habitual, Bustos e López Garai fixeron seu o medio do campo e contaron por diante cuns atacantes que derrocharon entrega e acerto, especialmente os dous rapaces, Joselu (será a súa resurrección?) e Toni (que cada vez se afianza máis no equipo).

Nin siquera o apagón parcial na iluminación do estadio tarraconense puido frear ao Celta, que tivo máis perto o terceiro gol que os locais o seu primeiro. A única nota negativa do partido foi a expulsión de Joselu por unha xogada absurda na que a Pino Zamorano se lle foi a cabeza, xa que a acción non pasaba de ser unha simple amoestación e grazas. Estaba claro que este árbitro non pode ter nunca unha actuación redonda, pero para como as soe gastar, case é para estar contentos.

Pasado mañá martes xógase o partido de volta dos oitavos de final da Copa onde o Celta tentará de dar a gran sorpresa e eliminar ao Villarreal. En calquer caso non temos nada que perder porque vamos ao campo dunha das mellores plantillas de Primeira División e a diferenza é moita. O normal sería quedar eliminados, pero soñar é de balde e esperemos que polo menos os nosos vendan cara a súa derrota.