Celta, 1-R.Huelva, 1.

Por repetitivo que soe, o Celta obtivo esta tarde un premio escaso para os seus méritos e viu como perto do final escapaban dous puntos que terían suposto bos folgos de cara á loita pola permanencia. O dominio do Celta foi claro e o Huelva foi unha nova mostra da vulgaridade imperante na segunda división, xa que non creou perigo durante os 90 minutos e marcou un gol moi afortunado nunha xogada na que Túñez non saíu facer o fóra de xogo.

A primeira parte foi un monólogo do Celta, con varias chegadas claras entre as que destacou un lanzamento de falta de Trashorras que se estrelou na trave. Nos primeiros minutos da reanudación, tras unha boa oportunidade de Papadopoulos, chegou o noso gol obra de Trashorras, que culminou unha bonita xogada con Cellerino e Dani Abalo. O principal problema foi que non contabamos coa aparición estelar de Hevia Obras, o mesmo ladrón que nos roubou en Cádiz hai uns poucos meses. Ata o 1-0 a súa actuación estaba a ser boa, pero aí decidiu pasar a ser o protagonista e empezou a selo expulsando a Papadopoulos por unha xogada totalmente incomprensible. Non contento, perdooulles varias amoestacións (a segunda a Bouzón e a Jesús Vázquez) e comezou a sinalar faltas a prol do Huelva nas inmediacións da área. E foi precisamente grazas a unha destas faltas moi dubidosas como chegou o gol do empate cando xa estabamos no minuto 85.

Como nota positiva da tarde temos que quedar co dominio do Celta, que superou unha vez máis a un rival pese a non obter premio abondo, pero iso de pouco serve se ao final non se plasma en goles. O negativo foi principalmente o resultado, pero tamén a enésima demostración do pouco que lle importa o clube ao celtismo. Á pobre entrada rexistrada hai que engadirlle a absoluta apatía do público que non abre a boca para protestar cando uns individuos nos están a roubar na nosa propia cara. Ante isto, co pouco que miramos polo noso, cabe plantexarse se realmente merecemos a permanencia .

Hércules, 1-Celta, 0.

O acontecido no terreo de xogo do José Rico Pérez non reflectiu a gran diferenza que existe na clasificación entre os dous equipos, xa que o Celta creou ocasións de gol suficientes como para ter voltado para Vigo con algún punto, pero unha vez máis pagou moi cara a súa mala definición e o Hércules gañou tres puntos que o levan un pouco máis perto dun ascenso polo que loitan e gastan unha auténtica millonada.

O gol local chegou mediado o segundo tempo grazas a un erro da defensa e de Falcón, que permitiron que Tote rematase desde o chan un balón solto na área pequena. Minutos antes o colexiado do encontro sinalara o habitual penalty co que cada semana o colectivo arbitral agasalla ao Hércules, pero por sorte Falcón conseguira desviar o lanzamento de Farinós. Iso si, o árbitro non tivo a mesma xenerosidade nun par de xogadas dubidosas na área local, se cadra por non alterar a orde establecida na categoría (é moi sospeitoso o trato de favor que lles dan aos alacantinos desde hai un tempo). A mágoa foi que xa no primeiro tempo o Celta rondara o gol e Joselu volveu estrelar un remate no pau, pero tamén no segundo os celestes crearon varias oportunidades moi boas na portería dun inspirado Calatayud que merecían o premio cando menos do empate.

A imaxe que deixou o equipo non foi nada mala, xa que visitabamos o campo do líder da categoría, pero de pouco serve iso se non se traduce o xogo e as ocasións en goles, algo do que levamos adoecendo durante toda a temporada. Agora xa non temos marxe de puntos cos postos de descenso, co cal se fai case imprescindible reaxir gañándolle ao Recreativo de Huelva este sábado en Balaídos. Ese encontro e o da semana seguinte en Albacete poden clarexar cal vai ser o futuro do Celta no que resta de temporada, así que os afeccionados temos que tomar conciencia dunha vez da importancia do noso apoio, pois o silenzo habitual en Balaídos é o mellor cómplice dos rivais e do árbitro.

Celta, 1-Córdoba, 0.

O Celta conseguiu a súa primeira vitoria na casa no que levamos do 2010 grazas a un gol de Joselu que reflectiu no marcador o que aconteceu no campo. Os vigueses comezaron moi fortes buscando a portería rival, pero co paso dos minutos o ritmo foi decaíndo sen que o Córdoba, iso si, inquedase en ningún momento a Falcón. Os andaluces pasaron por Balaídos con moita pena e sen ningunha gloria, xa que o seu balance ofensivo foi nulo e nunca deron sensación de perigo. A vitoria do Celta non correu perigo nunca, aínda que cun marcador tan curto nunca se pode estar convencido.

Un partido máis Eusebio tivo que deixar fóra do equipo e da convocatoria a homes ata hai pouco insustituíbles, o cal demostra que na plantilla hai unha boa competencia, útil para ter alternativas e incentivar aos xogadores. Desta vez quedou na casa xente como Bustos, Saúlo ou Toni, ocupando praza no banco Iago Aspas, Hugo Mallo ou Català. Esta vez conseguiuse gañar, sen facer un gran xogo, é certo, mais dominando e dando máis impresión de control do partido que noutras ocasións.

A boa noticia da tarde foi que se rompeu a mala xeira diante do gol tras 367 minutos de seca. Neste sentido hai que destacar a manipulación das cifras por parte da prensa, que esquece, non se entende ben por que, o gol conseguido en Huesca como se os tantos en propia porta non fosen válidos. Na tarde do debú de Cellerino, que de momento non puido aportar moito, e con Papadopoulos de titular e asentándose no equipo, o rapaz de Silleda fixo o seu cuarto gol da liga que ogallá lle serva para gañar en confianza.

A asistencia de público ao campo foi menor que en xornadas anteriores e foi de pouco máis de 8200 persoas. Neste sentido gustaríame chamar a atención de todo o celtismo, pero especialmente dos que formamos parte de peñas, xa que penso que non lle estamos dando ao equipo nin moito menos o apoio nin os ánimos que necesita e merece.

Levante, 1-Celta, 0.

O Celta decepcionou en Valencia e regresou coas mans baleiras despois dun partido no que volveu esquecer que o que conta no fútbol é marcar goles e para iso hai que chutar a portería. En 90 minutos os celestes non fixeron un só lanzamento entre os tres paus e só crearon unhas poucas ocasións de gol. Aínda que o Levante non fixo moito máis ca nós, si que soubo aproveitar unha xogada para se adiantar no marcador e manter a ventaxa mesmo cando quedou con 10 homes pola expulsión do goleador Rafa Jordà.

Despois desta derrota, que en principio podería entrar dentro do posible dado que o Levante é un equipo da parte alta da táboa e nós loitamos por non baixar, moitos celtistas volven facer soar as alarmas e pedir cabezas. E todo dúas semanas despois de pedir a renovación urxente de Eusebio logo da gran traxectoria copeira. Agora hai que centrarse no partido contra o Córdoba, moi importante porque se trata dun rival directo e porque cómpre gañarmos os 3 puntos para saír da zona baixa. O problema é que o da Copa foi un espellismo, tamén a nível afección, e as bancadas volverán a estar medio desertas e non apoiarán ao equipo como merece, pero aínda así aos nosos xogadores non lles queda outra que dalo todo para conseguir a vitoria.

En Valencia estiveron varios compoñentes de Esmorga Zeleste, mentres que outros viaxamos a Eibar, esta volta co Celta B, onde estivemos de troula como todos os anos cos compañeiros de Eskozia la Brava e mais da Peña Celtista Eibarzale. Grazas a todos pola súa gran acollida e moita sorte para o que queda de temporada.

Ata cando?

Decididamente o do Celta co estamento arbitral é digno dun estudo. Se hai uns meses publicabamos neste blog un resumo dos “erros” arbitrais na temporada 2008-2009, que só na segunda volta lle custaran ao Celta máis de 20 puntos, hoxe imos facer un breve resumo do que está a ser a liga 2009-2010 na que levamos camiño de bater todos os récords.

En primeiro lugar hai que admitir que o noso equipo está a cometer moitos erros, como a súa inocencia en ataque ou determinadas pifias que o teñen levado a perder puntos para os que fixera méritos abondo de acordo co seu xogo. Iso non o discute ninguén. O problema é que as casualidades chega un momento no que deixan de ser defendibles e xa é lícito pensar en mala fe, xa que doutra maneira non se pode concebir o seguinte balanzo en 23 xornadas ligueiras:

• Salamanca-Celta: gol mal anulado a Saúlo (pasariamos do 1-1 ao 1-2).

• Celta-Levante: penalty a Aarón non sinalado (o 1-1 sería un 2-1).

• Córdoba-Celta: o gol de Agus é unha clara falta (do 1-0 ao 0-0).

• Celta-Albacete: penalty de Notario a Aarón (do 1-1 ao 2-1).

• Cartagena-Celta: penalty inexistente de Hugo Mallo e gol anulado a Iago Aspas máis que dubidoso (do 1-1 ao 0-1 ou 0-2).

• Cádiz-Celta: penalty a Iago Aspas e gol ilegal do Cádiz (do 3-1 ao 2-2).

• Numancia-Celta: penalty a Joselu (do 0-0 ao 0-1).

• Celta-Salamanca: penalty a Roberto (do 0-0 ao 1-0).

Ademáis hai dúas xogadas que tamén se poderían meter no saco pero sobre as que hai algunhas dúbidas:

• Celta-R.Vallecano: gol anulado a Joselu.

• Betis-Celta: gol anulado a Arthuro.

E todo isto deixando á marxe xogadas como expulsións perdoadas ou outros feitos que non influíron nos resultados.

Así pois, se botamos contas vemos que o Celta tería que levar a estas alturas 14 puntos máis, co que sumariamos 40 e estariamos no 3º posto, en lugares de ascenso. Pero mesmo se rebaixamos estes puntos supoñendo que non se marcarían todos os penaltys ou que non dariamos aguantado as ventaxas: con 9 puntos máis nos situariamos no sétimo posto (ou máis arriba xa que se cadra Levante ou Numancia baixarían algún lugar) a 5 do Cartagena, que seguramente temén debería levar menos puntos dos que leva actualmente.

Repito que non quero que isto soe a escusa de quen non fai ben o seu traballo, pero considero intolerable que algúns sempre teñamos que pagar polos erros propios e mais polos alleos. Os números claman ao ceo e o pior de todo é que a prensa segue case muda, o Consello de Administración non denuncia os reiterados atropelos e nin siquera a afección protesta mentres nos rouban nos nosos mesmos fuciños. E isto o que queremos? Ata cando imos seguir tolerando estes abusos?

Celta, 0-Salamanca, 0.

Pasan os partidos e o guión xa coñecido repítese ata a fartura. O Celta dominou de principio a fin a un inoperante e conservador Salamanca pero non plasmou a súa superioridade en goles, co cal se tivo que conformar cun empate. Polo menos teremos que contentarnos con que esta vez non encaixamos ningún gol; a liña defensiva contivo ben os escasos intentos atacantes dos visitantes e Falcón estivo moi atinado na única oportunidade clara de gol que tiveron.

A sorpresa da tarde foi a ausencia de Trashorras, ao que Eusebio deixou mesmo fóra da convocatoria. Como o resultado non foi o agardado, as críticas á decisión do adestrador volveron aparecer pero é de supór que el mellor que nós coñecerá cal é a situación e o rendemento de cada xogador durante a semana e custa entender que prescinda sen motivos do xogador que supostamente ten máis calidade dentro da plantilla. Túñez, que volveu á titularidade, foi un dos mellores xogadores do Celta, entendéndose moi ben con Noguerol e completando unha notable actuación. Destacaron tamén López Garai e Roberto Lago, así como o debú do grego Papadopoulos, en cuxos goles ten depositada a súa confianza o celtismo.

O que segue absolutamente gafado é Joselu. A pesar de que fixo un partido máis que aceptable, con bos movementos que lle crearon moitos problemas á defensa do Salamanca, volveu estrelar no pau un remate, o cuarto nas últimas semanas. E outra historia que se volveu repetir foi a polémica arbitral. Onte visitou Balaídos Miranda Torres, un árbitro ao que coñecemos de sobra despois daquel atraco a man armada hai dous anos en Cádiz. Desta vez a xogada máis conflictiva foi un derrubo a Roberto Lago dentro da área que parece un penalti moi claro, se ben tamén se lle critica non ter expulsado ao lateral esquerdo do Salamanca por cometer falta sobre Dani Abalo cando o arousán marchaba só cara á portería. Un novo atropelo a engadir na xa longa lista pero como sempre, ninguén levanta a voz e nin siquera os afeccionados protestaron demasiado estas accións. Que queremos logo?

Numancia, 0-Celta, 0.

Nun partido bastante aburrido, o Celta raboñou un punto do campo do Numancia e mantén as diferenzas cos seus máximos rivais pola permanencia. O xogo dos celestes foi de máis a menos e así, o primeiro tempo contou cun dominio visitante que foi bastante estéril, xa que as boas combinacións dos vigueses morrían sen cegar a rematar a gol. Nos últimos minutos incrementouse o acoso á porta dun dubitativo Eduardo e nunha boa xogada o árbitro non quixo sinalar un claro penalty sobre Joselu que suporía amén a expulsión de Palacios.

Na reanudación o Numancia apostou polo xogo máis directo para tentar de crear perigo e abofé que o conseguiu, pero Falcón evitou que se adiantasen no marcador cunhas cantas boas intervencións que o redimen dos graves erros que cometera nas dúas xornadas anteriores. Con todo, o Celta plantoulle cara a un dos equipos punteiros da segunda división e o empate non é de todo inxusto, xa que houbo un tempo para cada equipo.

A estas alturas xa non é noticia que un árbitro teña unha influencia clara no resultado dun partido do Celta. Agora tocoulle –unha vez máis- a Ceballos Silva, un vello coñecido cuxo catálogo de agravios aos nosos ten o mellor expoñente no Real Sociedad-Celta do ano pasado, un auténtico atraco. É inconcebible que nin el nin o seu linier visen o penalty de libro de Palacios a Joselu, pero como chove sobre mollado, eis unha nova razón para sospeitar que algo acontece no fútbol estatal.

Nas pouco poboadas bancadas de Los Pajaritos houbo unha representación de Esmorga Zeleste animando ao Celta xunto con outra decena de celtistas. Aínda que non houbo goles e o partido non foi brilante, a viaxe a Soria volveu pagar a pena.

Copa: Celta, 0-At.Madrid, 1.

Como acontecera unha semana antes no Vicente Calderón, o Celta superou en xogo ao At.Madrid pero o marcador non o reflectiu e quedou a un paso das semifinais a pesar de ter feito moitos máis méritos que o rival. Lonxe de especular co resultado favorable da ida, os de Eusebio saíron desde o primeiro minuto ao ataque, metendo na área aos madrileños, que nembargantes se adiantaron no marcador na primeira vez que pasaron do medio do campo. Aínda que logo chegou un bo feixe de ocasións na portería de De Gea, non nos sorriu a fortuna e quedamos unha vez máis co mel nos beizos, satisfeitos –iso si- pola gran traxectoria do Celta nesta Copa, eliminando a dobre partido a dous equipos de Primeira División e bailando a outro.

O mellor da noite, ademáis da gran imaxe que volveron a dar os nosos rapaces, foi a excepcional entrada registrada en Balaídos, onde se esgotaron as localidades postas á venda, quedando apenas os ocos dos abonados que non asistiron e mais as entradas que non se poñen nunca á venda non se sabe moi ben por que. Ogallá os 20.000 non habituais que estiveron onte no campo non precisen de varios anos para volver, porque se onte o Celta necesitaba da afección, aínda máis a necesita na competición ligueira para saír dos postos baixos.

A imaxe do Atlético de Madrid volveu ser entre triste e penosa. Non se pode entender como un equipo que se proclama aspirante a discutir o reinado de Barcelona e Madrid precisa de sacar a todas as súas “figuras” para eliminar da Copa a un rival da zona baixa de Segunda que, por riba, xoga con moitos suplentes e rapaces do filial. Desde o primeiro minuto se adicaron a dar leña e despois a perder tempo, celebrando o remate do partido por todo o alto sen que lles caíse a cara ao chan da vergoña que estaban a dar.

E ao igual que no partido de ida, a actuación arbitral volveu ser fundamental no resultado. Mediado o segundo tempo Pérez Lasa anulou un gol de Trashorras nun lanzamento de falta que primeiro autorizou e logo se arrepentiu. Ademáis, o seu criterio coas amoestacións deixou moi claro a que veu a Vigo e difícilmente se pode ver unha arbitraxe máis descaradamente parcial aínda que os medios españois (manipuladores e noxentos como sempre) se empeñen en transformar os feitos e negar a evidencia.

Con todo isto, a Federación xa ten as semifinais que desexaba, limpas de bascos, cataláns ou galegos que poidan lixar a “gran festa do fútbol español”. Mellor para eles, así non terán necesidade de censurar retransmisións televisivas. O fútbol estatal segue a cheirar a merda.

SEMPRE CELTA!!! Federación manipulación!!! Boicote aos medios españois!!!

Huesca, 1-Celta, 1.

Despois da gran exhibición do Vicente Calderón, o Celta volveu á normalidade ligueira no campo do Huesca, onde colleitou un empate que non sabe mal ao se tratar dun rival pola permanencia pero ofrecendo unha imaxe -polo que din- moi diferente á da Copa.

En liñas xerais parece que se tratou dun partido pouco vistoso e sen moitas xogadas fiadas. Aínda así, tras un lanzamento de falta de Jordi que se estrelou no pau, o Celta adiantouse no marcador pero non puido manter a ventaxa máis que uns poucos minutos, xa que un tremendo erro de Falcón (disque estivo horrible todo o partido) ocasionou o empate dos oscenses. Ata o final aínda houbo algunhas ocasións de gol polos dous bandos, entre as que destacou un remate de Joselu que se estrelou na madeira.

En principio semella que o empate non é un mal resultado, pero para iso se precisa ir conseguindo vitorias que nos permitan afastarnos dos lugares de descenso, que agora volven estar a un só punto. A próxima xornada visitamos Soria e, aínda que o rival sexa do mellorciño da categoría, non estaría mal non voltar de baleiro. Antes aínda disfrutaremos do partido da Copa, onde ogallá se consume a sorpresa.

O ensino contra a política lingüística de Feijoo

A grande maioría do alunado e profesorado de Galiza secundou a folga xeral do ensino convocada o pasado xoves como resposta ás bases do decreto chamado do plurilingüismo que está a ultimar a Xunta do PP e que constitúe unha nova agresión á nosa lingua. Ademáis, máis de 60.000 persoas encheron as rúas de Compostela (pese a ser un día laborable) nunha manifestación que xuntou a galegos de diversas ideoloxías e non só a activistas a prol do galego.

Ante este forte movemento social Feijoo, o seu Conselleiro de Educación e o (ir)responsable de Política Lingüística do goberno galego non poden seguir empoleirados na defensa a ultranza das teses españolistas que marca o PP de Madrid, ben representado na sucursal de Santiago. Se o fan seguirán a atopar a contestación de boa parte da sociedade galega á que, malia todo, aínda lle queda máis conciencia da que eles pensan.